Með pólitík á heilanum.

 Frá því að ég man eftir mér þá hef ég haft áhuga á stjórnmálum og þá öllu heila klabbinu alveg sama hvort það séu sveitastjórnarmál, spilltir forsetar eða eitthvað þar á milli. Meðan vinir mínir gátu nefnt og lýst kostum allra bestu knattspyrnu stjarnanna þá gat ég talið upp ráðherra ríkisstjórnarinnar og helstu áhersluatriði allra flokka landsins. 

Ein af mínum fyrstu minningum er frá sveitastjórnarkosningunum 2002, ég var þá sex ára. Ég fór með pabba á kjörstað að kjósa, eins og alltaf, en mátti ekki koma með honum inn í kjörklefann þar sem ég gæti haft áhrif á atkvæði hans (og mögulega af því á Íslandi eru leynilegar kosningar). Síðan þá hef ég beðið eftir því að fá að kjósa sjálf og biðin langa endar loksins þann 31. maí aðeins 12 árum og 12 kosningum síðar.

      Líkt og sum börn hlýða á tónleika eða fara á íþróttaviðburði þar sem fyrirmyndirnar spila þá eru kosningar mínir íþróttaviðburðir. Ég hef lagt  það í vana minn, frá níu ára aldri eða síðan ég flutti í Hafnarfjörð, að heimsækja kosninga skrifstofur til að kynna mér helstu stefnu og baráttumál frambjóðenda og myndað mér síðan skoðun þegar ég hef kynnt mér málið og hverjum ég myndi gefa atkvæði mitt ef ég mætti kjósa. Sumir taka því illa þegar barn spyr þá spjörunum úr eða þykir það krúttlegt sérstaklega þegar barn er eins vel inn í málunum og ég var. Mér þykir og hefur alltaf þótt það vera dæmi um stórann galla fyrir frambjóðanda að kunna ekki að meta barn með áhuga á málunum af því ef þú getur ekki virt framtíð landsins þá áttu ekki mikið erindi við að stýra landinu. En flestir hafa ávallt tekið mér vel og aðstoðað mig við að kynda undir stjórnmála áhugann. Ég kynnti sjálf undir áhuga minn með því að vakna fyrir allar aldir til að horfa á kosingasjónvarpið og í seinni tíð að með því vaka alla nóttina til þess að fylgjast með nýustu tölum.

15 ára afmælinu mínu fagnaði ég svo í mínu fyrsta kosingapartíi á kosingaskrifstofu Vinstri Grænna  í Hafnarfirði 2010 og var það stór gjöf að fá að hlusta á símtölin sem mörkuðu upphaf bæjarstjórnarviðræðna í Hafnarfirði. Þetta sama kvöld tók ég líka þá ákvörðun að bjóða mig fram á lista VG árið 2014.

Síðustu ár hefur barnalýðræði aukist mikið í landinu og hef ég fengið að taka þátt í þeirri þróun og þykja mér það mikil forréttindi. Ég tók sæti í Ungmennaráði Hafnarfjarðar haustið 2010 fyrir grunnskólann minn og svo fyrir hönd fólks á aldrinum 16-18 ára seinna. Þegar ég tók sæti var ráðið í raun bara hópur unglinga sem höfðu mismikinn áhuga á stjórnmálum og hittust reglulega til þess að ræða málin. Nú fjórum árum síðar þá hefur ráðið talsverð áhrif í bænum, fundar reglulega með bæjaryfirvöldum og hefur oft mikið að segja um málefni sem varða unga fólkið í bænum. Auk þess hafa síðustu ár verið haldnar ráðstefnur á vegum UMFÍ sem bera heitið „Ungt fólk og lýðræði“ þar sem ungt fólk frá öllu landinu kemur saman og ræðir hvernig megi auka áhrif ungs fólks í stjórnsýslu landsins og leggur fram áskoranir til stjórnvalda. Ég hef verið þeirrar lukku aðnjótandi að taka tvisvar þátt í þessari árlegu ráðstefnu.

Ungmennaráðum landsins hefur fjölgað töluvert síðustu ár svo svona stjórnmálakrökkum eins og mér gefast fleirri tækifæri til að láta ljós okkar skína og vona ég að það verði til þess að slíkir krakkar komi meira fram á sjónarsviðið.

Málið er að  það þykir ekki kúl að hafa áhuga á stjórnmálum. Ég tók stjórnmálafræði  í menntaskóla í fyrra og því miður er bara boðið upp á einn áfanga. Í áfanganum voru um 30 nemendur og allir voru með kosingarétt fyrir utan einn, mig, og enginn talaði eða spurði spurninga nema einn, ég. Það er eitthvað sem er búið að planta inn í ungt fólk að lands og bæjarstjórnmál eigi að vera leiðinleg. Þetta sé bara fullt af fúlu liði með áhyggjuhrukkur að tuða í hvoru öðru daginn út og inn. Sem ég viðurkenni alveg að það lítur svolítið þannig út á yfirborðinu en um leið og grafið er aðeins dýpra þá sést að það býr mun meira að baki. Þetta er hreint og beint sorglegt af því margir hafa mikinn áhuga á skólapólitík en gera ekki samansem merki á milli hinnar „venjulegu“ pólitíkur sem er það nákvæmlega sama, bara önnur málefni.

Ég vona svo sannarlega að jafnaldrar mínir kjósi sem flestir í okkar fyrstu sveitastjórnarkosningum og viti að þau þurfi ekki að kjósa eins og mamma og pabbi eða amma og afi, og það er allt í lagi að skipta 1000 sinnum um skoðun áður en þú ákveður þig. Það er líka fínt að muna ef maður kýs vitlaust þá getur maður bara valið eitthvað annað næst. Það er nóg af molum í kassanum, bara smakka þangað til að þú finnur  þinn uppáhalds. Svo finnst manni kannski ekki sá sami bestur alla ævi. Uppskriftum á molum er nefnilega stundum breytt.

Næstum því

Síðustu tvær vikur höfum við dvalið á Freetown skaganum þar sem það þótti tilvalið að skella sér í smá sumarfrí fyrst við vorum í landi með 350 kilometra strandlengju og sól alla daga.

     Við höfum fríið á ströndinni Lakka en þar var bókstaflega sandur  upp að dyrum eða 5-20 metrar út í haf (svona eftir hvort var flóð eða fjara) á Pauls beach bar & resturant & guesthouse. Síðustu 3 dagana dvöldum við svo í bæ sem heitir Aberdin en þar eru flestar hjálparstofnanirnar eru með höfuðstöðvar, m.a. UN. Þar eru líka flest gistihúsin á Freetown svæðinu staðsett og Pelican bátabryggjan sem er nýtt til að koma fólki með spíttbát á flugvöllinn. Við dvöldum á Diana guesthouse sem er nefnt eftir Díönu prinsessu (Amma er pottó ánægð með það). Það fyndna var að þetta er sama gistiheimili og við dvöldum fyrstu nóttina okkar áður en við fórum til Kenema. Þá fannst mér það alveg hræðilegt því það voru rakaskemmdir í loftinu, sprunginn sturtubotn, illfær troðningur að húsinu og fàranlega heitt. Ég vildi því sofa upp í hjá mömmu og pabba en ekki í sérherbergi eins og boðið var upp á og búið að greiða fyrir. 

Skemmst er frá því að segja að núna er þetta bara mjög hreint og fínt og það liggur þessi líka fína gata upp að gistiheimilinu en samt er þetta nàkvæmlega sama pleisið. Standardinn hjá mér mögulega aðeins búinn að lækka á þessum rúmlega tveimur mánuðum. 

Ferðamannalandið Sierra Leone

Túristalandið Sierra Leone er einkar skrautlegt og orðin sem kannski lýsa því best eru: "næstum því". Dæmi um þetta er t.d. þegar pabbi bauð vin okkar Mohammed bílstjóra (Íslamtrúarmenn hér heita Mohammed, Hassan eða Abdulh en við aðgreindum með starfstitlum þeirra), upp á drykk þegar hann kom í heimsókn. Mohammed bað um tonik en afgreiðslustúlkan sagði: "nei en við eigum kók". Hann spyr þá hvort að hún eigi parrot (sierra leonskt peru gos) og afgreiðslustúlkan svaraði neitandi en sagði honum að það væri til malt.  Eitt kvöldið fórum við à veitingastað og við mamma ætluðum að fá kjúklingavefjur en þjónninn tilkynnir okkur að matseðillinn sé sko ekki matseðill þessa veitingastaðar heldur annars en þau noti bara sama matseðil þar sem þau eiga oft ýmislegt sem er nefnt á þessum matseðli. Svona næstum því.

Að vísu er landið í heild svona næstum þvi, næstum því gott gatnakerfi, næstum því rafmagn og næstum því lýðræði.

  

Pauls beach bar & resturant & guesthouse

Við dvöldum í 10 daga á gisihúsi við stöndinni Lakka eftir að við komum frá Kenema.  Þegar við komum þangað er eigandinn úti á sjó og herbergið sem við pöntuðum ekki laust. Í ljós kom að þetta er bara þriggja herbergja gistihús, eitt herbergi í langtíma leigu, eitt sem eigandinn gistir í og svo eitt sem er leigt út.

Paul

Eigandinn, Paul, er að öllum líkindum mafíosa foringi af útlitinu að dæma með myndarlega skúffu, vantar nokkrar tennur , leggjastuttur með stóra bumbu. Hann á 2 eiginkonur 9 börn og 2 hjákonur. Elsta barnið hans er næstum jafn gömul mér eða um hálfum sólarhring eldri. 

Aðstoðarmaður Pauls er hann Abubaka sem er ekki múslimi þó svo nafn hans sé það, ástæðan er að systkini hans og foreldar voru öll drepin í stríðinu og kristið fólk ól hann upp en hann var of stór til að breyta um nafn. Abu er yndislegur ungur smekkmaður sem vildi allt fyrir mann gera og minnti okkur á Hassan enda hafa þeir sama mottó sem er "just be a good human being to everyone". Gott mottó þykir mér.

Gestirnir í hinu leigherberginu voru gagnkynhneið hjón og spikfeitur blàr hvolpur (gæludýr hér voru oft blá vegna bólusetningar). Hjónin voru vægast sagt skrautleg en konan heitir Channel og er á aldrinum 20.-30. ára, frá Sierra Leone og mjög spes karakter, já bara mjög spes, ég get ekki lýst því beint. Eiginmaðurinn, Jey, er 66. ára, fyrrverandi hermaður bandaríska hersins og er að njóta elli áranna. Hann eyðir öllum peningunum sínum sem hann fær í lífeyri í að eiga unga konu, búa í heitu landi, á strönd, og eiga einhverskonar viðskipti í Freetown. Á hverjum degi fór hann inn í Freetown "to do some bissness" í gangster fötunum sýnum sem voru terlínbuxum við skyrtu og með hatt og skjalatösku á támjóum skóm.  

Svo fékk Jay malaríu og byrjaði að ganga í bútasaums náttbuxum og var plantað í sandinn af konunni sinni á dýnu með púðum undir höfðinu, undir sólskyggni í þrjá daga eða á meðan hann jafnaði sig. Að vísu var Abu á því að þetta væri í raun Channel að kenna því hún sé í raun norn og hafi eitrað fyrir honum svo hún fài peningana hans. Spúkí stöff.  Eftir fimm daga "sambúð" braust út heljarinnar rifrildi á milli hjónana sem gekk aðalega út á peninga og týnda skartgripi sem Jay geymir í blàrri snyrtibuddu í koddaverinu sínu. Rifrildið endaði með morðhótunum, 200 þúsund dollurum í sjónum, lögregluheimssókn og skilnaði auk þess sem þau voru rekin af gistihúsinu.  Þau eru samt ekki skilin lengur held ég ,því þau tóku saman seinna um daginn en því komumst við að því þegar þau sóttu feita, bláa hvolpinn, Skrautlegt vesenis fólk en góð skemmtun að fylgjast með þegar þú þarft ekki að vera flækt í líf þeirra.

Ferðalagið heim 
Það var mjög skrýtin tilfinning að fara frá Seirra Leone svo allt öðruvísi en ég hef áður upplifað með að fara heim frá útlöndum. Þar sem ég er búinn að búa í landinu en samt ekki og svo var ég ekki á leiðinni til Íslands. En samt á leiðinni heim. Fyrst á leiðinni heim til Evrópu svo á leiðinni heim til Hollands og svo fer ég heim til Íslands, frá Hollandi.

Við tókum sömu tegund af bát til baka og við komum á til Freetown. Skiljum ekki hugmyndafræðina með að hafa flugvöllinn í 30 mín siglingu frá borginni en það er víst margt í heiminum sem maður mun aldrei skilja.
Báturinn sem við sigldum með í þetta skiptið var í mun betra ástandi en sá sem við komum með til Freetown ,
það drapst samt á honum á leiðinni.
Flugið okkar fór klukkan 23:50 en síðasta bátsferð var klukkan 18 við vorum beðin um að vera mætt niður á bryggju klukkan 17 til þess að við myndum ekki missa af ferðinni.
Klukkan 18:40 vorum við mætt á flugvallarsvæðið við hliðið inn á svæðið þurftum við að fara út úr bílnum og sýna vegabréf og leitað var í handfarangri svolítið svekk fyrir lögreglukonuna sem leitaði hjá mér að ég átti engan pening sama hvað hún leitaði vel.
eftir þetta tékk vorum við keyrð að flugstöðvarbílastæðinu og fengum farangurinn okkar (hann kom í öðrum bíl frá bátnum). Þegar við komum inn flugstöðvarbygginguna klukkan þá 19, þá voru vegabréfin okkar skoðuð aftur
og við settum niður til að bíða eftir að geta tékkað okkur inn í flugið klukkan 20:30 svo allir farþegar biðu salla rólegir á gjörsamlega tómum flugvelli fyrir utan okkur 40 sem vorum að fara í þetta flug.
Loksins var opnað fyrir innritun og áður en við fórum í röðina fyrir það voru vegabréfin athuguð.
Það þurfti tvær manneskjur til að tékka alla farþega inn eina til þess að líma merkingar á töskur og vigta þær og eina til að skoða vegabréf, skoða flugmiðan og útbúa brottfararspjöld. Hver innritun tók svona 10 mín sem var fínt því þá var tíminn notaður í eitthvað annað en að bíða eftir flugi. Loksins þegar þær voru búnar að þessu þá gátum við farið í gegnum tollinn. En fyrt þurfti að sjálfsögðu að athuga vegabréfin okkar svo gegnum við tíu skref  að vegabréfseftirlitinu. Þar sem ...... vegabréfin okkar voru skoðuð og stimpluð, fingraförin okkar tekin og við gerðum grein fyrir veru okkar í landinu.
Næst fórum við í gegnum tollinn sjálfan sem er með eitt hlið og um 20 starfsmönnum. Mamma var tekinn þar sem hún var með vökva í töskunni, kókdós sem ég hafði gleymt.
Mamma var látin gera grein fyrir öllu í töskunni sinni og eldspýturnar hennar, brauð og fleira í þeim dúr gert upptækt og hún grunuð um að ætla gera eitthvað glæpsamlegt með tannþræðinum sínum þar sem tollverðirnir höfðu ekki séð svoleiðis áður.
Þegar við komum í gegnum tollinn tók við okkur risastórt ekkert þar sem við biðum í  þrjá tíma að gera ekkert fengum okkur að vísu að borða á veitingastaðnum þar sem það var einn réttur í boði hamborgari og franskar samt matseðill með um 40 réttum.
Loksins klukkan 23:40 þá kallað á okkur að flugvélin væri komin frá Gambíu Frekar spes að fljúga frá Gambíu til Sierra Leone og svo til London þar sem það er frekar úr leið. En eins og ég sagði áður það er margt í heiminum sem ekki er hægt að skilja.
Áður en við fórum út í vél þá var leitað í töskunum okkar og vegabréfin sjálfsögðu tékkuð tvisvar.
Flugið var mjög gott og þótti mér mjög fallegt og áhugavert að sjá borgarljósin á leiðinni (gat ekki sofnað) og hvernig þau jukust eftir því sem við flugum norðar.
Þegar við komum á Gatwick klukkan 7 um morgunin vorum við öll mjög þreytt og svo var mjög skrýtið að meira helmingur fólksins í kringum okkur var hvítt og voðalega fáir eitthvað í kringum mann.
Þar sem það voru 5 tímar í flugið til Amsterdam þá ákváðum við að leggja okkur og fundum þennan fína sófa í það. Ég sofnaði ekki alveg svo ég heyri litla stelpu hrópa: Mamma,mamma sjáðu sofandi fjölskylduna eru þau veik?
kannski smá drusluleg að sjá á bekk umkringd ferðatöskum með úfið hár.
um 17 vorum við loksins kominn til Hollands skrýtið að finnast maður vera kominn heim þegar maður kemur á Schiphol. Við eyddum kvöldinu í að borða kebab ,fá víðáttufælni í stórmarkaði ,fara í sturtu með heitu vatni og liggja undir sæng að horfa á sjónvarpið og vera á netinu á sama tíma þar til við lognuðumst útaf frá DR. Phil.

Ég er farin að hlakka mikið til að fara til íslands þó það verði skrýtið á síðustu 20 dögum hef ég gist á 5 stöðum hver öðrum ólíkari og það verður mjög skemmtilegt að komast í sitt "nátturulega umhverfi" þar sem bíða min nóg af verkefnum ný vinna, framboð , Rauði Kross, nýtt heimili og íslenskt vor.

-Bláklukka

Glæpakvenndi, Íþróttir og ....

Nú er síðasta vikan okkar hér í Kenema að líða undir lok og erum við að fara  til Freetown  á föstudaginn. Það hefur verið frábært tækifæri að búa hér síðustu tvo mánuði og kynnast lífi og landi sem er svona ólíkt því sem maður hefur alist upp við. Það er líka skrýtið hvað margt hér er örðið svo eðlilegt að mér þykjji það ekki frásögu færandi þó svo að það sé sennilega  mjög áhugavert að segja frá og sumt sem ég hef ákveðið að geya að segja frá þar til heim er komið þar sem það er ekki hægt að segja frá því á “prenti”. En hér kemur samt síðasta bloggið um lífið hér í Kenema.

Handtaka og dómsmál

Á dögunum var móðir mín handtekinn og leidd fyrir dóm. Hvaða glæp framdi hún er spurt. Jú hún ferðaðist um hjálmlaus sem farþegi á mótorhjóli líkt og meiri hluti fólks hér gerir svo reif hún kjaft við lögguna. Eða meira svona benti lögregluþjóninum sem handtók hna að það væri frekar undarlegt að færa hana á lögreglustöðina á mótorhjóli með engan hjálm fyrir þann glæp að vera á mótorhjóli með engan hjálm. Löggur fíla það víst ekki að vera bent á mistök sín samkvæmt föður mínum lögreglumanninum sjálfum.

Mamma fékk leyfi til að hringja í mig og láta vita að hún hefði verið handtekin af því hún hafði verið á leiðinni að hitta mig. Frekar fyndið símtal að fá frá mömmu sinni. En ég mætti á lögreglustöðina fylgduliði af innfæddu fólki sem ruglaði lögguna aðeins, þar sem hvítt fólk á ekki að þekkja svona mikið af innfæddum hvað þá að búa með þeim.

Pabbi fékk svo fregnir af handtöku eiginkonu sinnar nokkru síðar frá þriðja aðila (sem er mjög algeng leið til þess að heyra fregnir hér).  Pabba fannst þetta grunsamlegt að heyra og hélt jafnvel að einhver væri að reyna ræna konunni sinni og væri þess vegna að tæla hann í burtu. Svo hann hringdi í mömmu þar sem ég svaraði og staðfesti handtöku móður minnar.

Í ljós kom eftir skýrslutöku að mamma yrði leidd fyrir dóm vegna brota sinna og var henna ekið þangað á mótorhjóli þó með hjálm í þetta skiptið.  Í dómnum þótti hún ósiðsamlega klædd enda hafði hún ekki gert ráð fyrir því að vera handtekinn hvað þá leidd fyrir dóm þegar hún klæddi sig.

Klæðnaðinum var þó bjargað með því að láta hana setja upp gríðarstórt hárnet. Við eigum því miður ekki mynd.

Hún var dæmd til þess að greiða 150 þúsund Leones eða mánaðarlaun meðal launþegi hér í sekt fyrir brot sín og minnt á það að vera með hjálm framvegis.

Nú er hún orðin þekkt sem hvíta glæpakvendið í Kenema og er stoppuð reglulega út á götu til þess að ræða handtökuna.

Landafræðikennsla og grunnskóli.

Síðustu vikur höfum við pabbi verið að kenna landafræði í ríkisgrunnskóla hér í Nyandeyama hverfinu þar sem við búum.

Krakkarnir sem eru í 3-6.bekk og á aldrinum 7-14 ára hafa flest ekki séð heimskort áður og þykjir því afar spennandi að læra um heiminn og koma með frábærar og krefjandi spurningar, eins og hver bjó til heiminn? Afhverju er fólk mismunandi á litinn? Hvað gerist inn flugvél? Hvað gerist í Ameríku? Hér er Ameríka land draumana og var ég svo “vond” að segja krökkunum frá því að Amerika væri ekki alveg eins og í kvikmyndunum sem þau hafa séð. Þá kom spurning frá einni: Afhverju eru þeir þá að búa til kvikmyndir ef það er ekki allt satt í þeim? Góð spurning.

Það sem mer þykir þó áhugaverðast við að koma inn í grunnskóla hér er að sjá hvað hann er ólíkur íslenskum skóla. Hér eru í kringum 90 börn í bekk  stelpur í meirihluta í yngri bekkjum. Skólastofurnar eru álíka stórar þeim íslensku en aðeins 20 borð semsagt um 4 börn við hvert borð og fæst eiga fleira en eina stílabók fyrir allar námsgreinar svo það þarf að nota plássið vel. Hér er páfagaukslærdómur notuð mikið og rím. Svo eru sumir kennarana ekki að fullu læsir. Að auki fer kennsla í skólum hér framm á ensku eða á að gera það. En enska er ekki móðurmál nemanda. Svolítið skrítið að ætlast til þess að barn taki mikið upp á tungumáli sem það talar ekki reiðbrennandi þess vegna stelast kennarar til þess að kenna á kríó svo börnin skilji.

Einnig brýtur það gegn barnasáttmálanum þar sem þar segjir  að börn eigi rétt á menntun á tungumáli sem það hefur góð völd á.

ÍÞRÓTTAVIÐBURÐIR

Spot event eða íþrótta viðburður er mjög vinsælt meðal fólks hér að mæta á. Sérstaklega hjá ungu kynslóðinni.

Á hverju ári heldur hver og enn skóli semagt stóran íþróttadag. Þar sem nemendur keppa sín á milli í liðakeppni og er skólanum skipt upp í 5 lið eftir litum. Íþróttagreinarnar eru fjölbreyttar t.d Boðhlaup, hástökk, nálarþræðingarboðhlaup og langstökk í öllum greinum er kept á sokkunum svo allir standi jafnt að vígi fótalega séð.

Keppnin stendur vanalega frá hádegi til sólseturs( kl 19) og er spiluð fimm laga mix kasetta undir allan tímann á fullum hljóðstyrk svo allt hverfið heyri. Oftast eru þetta lögin, All the ladys með fyrrnefndum texta,Moonlightshadow remix, To late to love, Feeling og I like to move it move it remix.

Því miður vitum við ekki hvar skólarnir finna allt þetta rafmagn, því ekki höfum við kynnst því.

Ég hef nú þegar mætt á  tvo íþróttaviðburði og leiddist jafn mikið í bæði skiptin. Mögulöga afþví að mér þykir leiðinlegt að horfa á flestar íþróttir og það voru engar íþróttir í gangi bara uppstillingar fyrir þær. Auk þess eru alltaf um 500 “áhorfendur” sem eru næstum allir á röltinu á sama tíma svo engine kemst  neitt áfram og enginn heyrir almennilega í hvorum öðrum vegna hárrar tónlistar.

Þó ætla ég í þriðja skiptið á morgun á viðburð hjá half ríkisrekna múslimamenntaskólanum í Kenema. Þar sem Mariama vinkona mín era ð fara keppa fyrir rauðaliðið og mun ég hvetja hana áfram að íslenskum sið og dansa fyrir hana að hennar ósk.

Gangs og T.C.M

Hér í Kenema er mjög mikið um klíkur og gengi. Það er mikil bárátta á milli gengja og innan þeirra um hverjir séu bestir og æðstir í kenema en flest gera almenningi mjög lítið. Í raun eru þetta bara vinahópar með heiti og sérmerkingar, klúbbkofa sem þau spila  mjög háa tónlist í og fara um alla borg til þess að graffa skammstöfun gengisins á veggi.

Sumar skammstafirnar eru net skondnar eins og t.d K.K.K , S.S og L.A.M.E

Okkur Hassan þykja þessi gengi jafn hallærisleg svo við ákvaðum að stofna okkar eigin. The cute mangos (T.C.M) meðlimir eru aðeins fjórir. Ég,Hassan, Watta og Mariama, Svo höfum við tvær vendar mæður mömmu og Henriettu. Pabbi bennti okkur á að við séum núþegar varasöm þarsem við erum alþjóðlegt gengi með glæpakvenndi sem verndara.

Svo passið ykkur meðlimur TCM er á leið til Íslands!      

 

15 hlutir sem ég hafði ekki séð,gert eða upplifað áður en við komum hingað.

 

1.      Vera andvaka fyrir klukkan 10 að kvöldi til.

2.      Sjá börn leika sér með sveðju úti á götu.

3.      Sjá 2 ára barn leika sér með þvottaefnispoka eitt úti á verönd.

4.      Sofa út til klukkan 8

5.      Geta ekki sturtað niður sjálf, afþví vatnstunnan er svo stór.

6.      Vera föst inni á klósetti í niðamyrkri með niðurgang  með kakkalakka, eðlu og vespu mmér til félagsskaps.

7.      Finna ekki klósettpappírinn vegna myrkurs

8.      Versla Klósettrúllur í stykkjatali

9.      Vera með einstakt hár sem margir vilja snetra

10.  Borða næstum hrísgrjón í hvert mál (hélt alltaf að gjrón væri Asíumatur)

11.  Vera voða hamingjusöm að það sé ekki sól

12.  Vera kalt í 25 stiga hita

13.  Eyða góðum tíma á hverju kvöldi að leita að vasaljósum til þess að geta leitað að betri vasaljósum.

14.  Geta aldrei verið alveg ein.

Og að lokum.

15.  Vera  með nokkuð eðlilegt litaval á fötum. Allt í lagi að vera í  fimmlitum fatnaði.

 

Hlakka til að koma til Íslands þann 12. Apríl

 

-Bláklukka

Konur og hvað þær eiga ekki rétt á

Þó svo að mér þykji flest við Sierra Leone heillandi og eða áhugavert.                                 Þá þykjir mér ekki mikið til koma í farmkomu margra karlmanna hér, þá sérstaklega í samskiptum við kvennmenn.

Ef ég geng ein heiman frá mér og á markaðinn sem er u.þ.b eins kílómetra spölur, Þá er ég ávörpuð eða stöðvuð að minnsta kosti 20 sinnum af mismunandi mönnum á aldrinum 15-60 ára sem viljja allir það sama kynnast mér betur og verða “vinir” mínir. Ástæðurnar eru þó mismunandi en þær algengustu eru þær að ég er hvít =peningar, ég er ung, ég er ein að ganga og svo sú lang algengasta ég er kvenkyns.

Sumir hætta að tala við mig þegar ég bið þá um það en flestir verða bara enn ákafari og ýmist elta mig uppi, láta vini sýna umkringja mig svo ég fari síður eða verða mjög reiðir yfir því að ég virði ekki reglur samfélagsins um að konur séu undirgefnar körlum.

Um daginn fékk ég nóg þegar ég var að labba ein heim og ungur maður ávarpaði mig nokkuð ósmekklega (ekki sá fyrsti þann daginn) og hellti mér yfir hann á íslensku þegar ég hafði lokið máli mínu og stunsaði burt þá heyri ég klappað, þá voru nokkrar eldri konur þarna í kring sem höfðu fylgst með samskiptunum og svona ánægðar með mig að svara fyrir mig. Það er víst ekki algengt.

Ummæli sumra og nöfn eiga þó til að vera brosleg  og á ég oft erfitt með halda andliti þegar þeir spjalla við mig. Einn spurði mig hvort ég væri til í að verða hans passonte friend og svo hitti ég ungan mann sem er kallaður Dúlli  á dögunum.
Svo er það sú  staðreynd að þó svo þessir menn væru með aðlaðandi hegðun þá hefði ég samt ekki neinn áhuga á vinskap þeirra vegna kynhneigðar. ´Ég held hjálpI mér eins mikið og það hamlar. Ég þarf þó ekki að þykjast hafa ekki áhuga þar sem áhuginn er aldrei fyrir hendi.

Kvenréttindabaráttan í samfélaginu  hér er bara rétt að hefjast þá sérstaklega í málefnum sem varðar ungar konur og stúlkur. Fyrir mig að koma inn í þetta samfélag frá landi þar sem báráttan er mun lengra á veg kominn er frekar erfitt. Hér ætlast margar konur til þess að ég sætti mig við hvernig málefni kvenna standa hér. Það sem kom mér mest að óvart er að það eru ekki ungu konurnar á mínum aldri sem virðast ekki hafa neinn baráttuanda. Þær virðast vera með .að á hreinu að svona sé staðan svona hefur hún verið lengi og það er of mikill vinna til að breyta henna og þýðir ekki að streitast á móti þær verða alltaf barðar niður. Kvenrettindabáráttu konur hér eru konur yfir þrítugu sem hafa fengið nóg af stöðunni og vilja bjartari framtíð fyrir sínar dætur.

Á mörgum stöðum í landinu viðgengst enn umskurður unglingsstúlkna þó það sé bannað með lögum. Þetta er hlutur sem ég hélt að væri löngu liðið vandamál allstaðar í heiminum.
Umskurðurinn fer fram þegar stúlkurnar eru orðnar kynþroska og er þetta mikill  fagnaðarviðburður og athöfn að þessu loknu þá er stúlkan talinn gjafvaxta. Umskurður kvenna getur haft mjög mikill áhrif á líf þeirra oft kemur sýking í skurðinn auk þess sem konurnar geta átt erfitt með að fæða.

Watta litla  eins og hálfs árs sem býr með okkur er þegar orðinn vinsæl hjá karlpeningnum og hefur nú þegar fengið bónorð í fleirtölu. Sem betur fer kann hún enn ekki að segja já ,auk þess sem mamma hennar ætlar sér ekki að gifta hana. En því miður er það ekki alltaf raunin. Stúlkur hér eru oft lofaðar 10-15 ár fram í tímann þegar þær eru eins –þriggja ára gamlar, Oftast eru biðlarnir 25-40 árum eldri en þær.

Heimilisofbeldi er nýtt hugtak í Sierra Leone og fræðsla um það rétt að hefjast. Á ráðstefnu sem við sátum á fyrir nokkrum vikum þótti mönnum mjög merkilegt hvað það er margt sem telst til ofbeldis og sumir voru að átta sig á í fyrsta skipti að orð geti talist til ofbeldis. Enn og aftur er ég að átta mig á hvað ég veit í raun rosalega lítið um heiminn og það er óþægilegt að finna eitthvað sem þú hefur aðeins heyrt af á eigin skinni.

Skógarferð, Boðháttur og svo rosalega margt fleira.

Nú er ég búinn að búa á heimili án rafmagns og rennandi vatns í meira en heilan mánuð. Þessar aðstæður eru mun betri en þær hljóma. Svo ég hef það óskaplega yndislegt með enn yndislegra fólki alla daga og öll kvöld, eða reyndar ekki öll kvöld því fer að sofa upp úr 9 á kvöldin. En alla daga já.

Meira segja Watta Wati er orðin besta vinkona mín og er ég spurð reglulega hvort ég sé móðir hennar sem ég er ekki svona ef einhver var að pæla.

Hassan í trjánum

Á dögunum fórum við fjölskyldan ( Pabbi,mamma, Hassan, Watta, ég og Jeneba) í ævintýralegtferðalag. Reyndar var MR. Murreison með þar sem hann bauð sér sjálfur og pabba fannst of vandró að segja að hann mætti ekki koma.

Ferðinni var heitið í Gola Regnskóginn sem er stærsti regnskógur í Vestur- Afríku. Skógurinn er í u.þ.b 80 kílómetra fjarlægð frá Kenema, og eins og maðurinn á skrifstofu Gola saÞar sem Sierra Leone og Líberíu kemur ekkert svo vel saman.

Ekki nóg með það að vegurinn væri 2svar verri en Þórsmerkurvegurinn í leysingum þá var farartækið okkar (eitt sinn bifreið) eitthvað það skrautlegasta sem ég hef kynnst. Við hefðum ekki treyst þessum til frá Hafnarfirði til Reykjavíkur, En með undraverðum hætti komumst við alla leið og til baka. Í fyrsta lagi voru enginn belti nema í framsætunum sem var í agi þar sem fólk hér veit hvort sem er ekkert hvernig þau virka. í öðru lagi voru göt á hínum ýmsu stöðum hægt að skoða götuna í gegnum gólfið og önnur afturhurðin var bara hálf og ekki hægt að skrúfa upp gluggann. Í þriðja lagi sauð á bílnum á svona 20 mín fresti og annað framm dekkið ásamt dempara datt bókstaflega af á leiðinni í skóginn. Svo því var bara sparkað undir aftur og haldið áfram.

Semsagt afar skrautlegur 6 tíma bíltúr með klifrandi barn um allan bíl nánast allan tímann.

Í skóginum var mjög fínt við reyndum að sja apa en það gekk lítið, í Gola má finna villtar dýratgundir sem finnast aðeins þarna í heminum eins og dvergflóðhest og eitaraða froska. Það er skemmst frá því að segja að við sáum eðeins apa skott og skordýr en það var samt frábært . Okkur þótti öllum gaman en Hassan var eins og annar drengur þegar hann kom og sást varla alla ferðina þar sem hann var inni í skógi að kynna sér og skoða. Sannkallað nátturbarn þar á ferð.

Krió.

Þó svo að flestir hér tali ensku þá eru 1.tungumál flestra mende eða krio. Mér þótti mjög merkilegt að heyra það að í landi þar sem stór hluti íbúa fara ekki í skóla séu allir allavega tvítyngdir. Það tala semsagt allir krio sem er einskonar löskuð enska og svo tala allir tungumál síns þjóðflokks og í austur hlutanum þar sem við búum er mende fyrsta mál flestra.

Krio er mjög skemmtilegt tungumál sem þróaðist útfrá ensku af þrælum í Ameriku. Þegar þrælar voru fluttir frá Kanada til Vestur-Afriku af Bretum varð  tungumálið útbreitt. Þar sem þetta er í raun sú enska sem þrælar pikkuðu upp af enskumælandi fólki þá byggist málið upp á stikkorðum og þá aðallega í boðhætti. Allan liðlangan daginn heyrir meður fólk skipa hvert öðru fyrir. Þeir sem þekkja mig vita að mér líkar afar illa að vera skipað fyrir svo það tók mig smá tíma að venjast þessu.

Einnig er hægt að heyra að í raun er þetta beinþýdd enska úr öðru tungumáli sem heyrist á mínum uppáhaldssetningum sem ég hef lært  og eru :

How did you spend your night? –Hvernig svafstu?

How do you spend your head?-Við hvað fæstu?

Let me go now!- Ég er að fara.

Sumt fólk segir þetta í hvert skipti sem það fer, hvort sem það sé á klósettið eða í ferðalag.

Að búa í nýjum menningarheimi

Það er  svo ótal margt öðruvísi hér en heima þó er mjög margt sem er eins sem ég bjóst ekki við.

Það eru þessir ótal smáu hlutir sem eru svo ólíkir okkar menningu.

Hér er allt skólp opið og rusl brennt, Þú getur keypt allt út á götu og þá er ég að meina allt, t.d. soðið egg eða bíl, Karlmenn leiðast t.d. til að sýna vináttu. Við pabbi sáum tvo lögregluþjóna leiðast yfir götu um daginn og vorum að hugsa um að hvetja lögguna á Íslandi að taka þetta upp.

Svo eru líka aðeins stærri hlutir eins og að hér er enginn millivegur á hlutnum það er bara annað hvort eða. Eins og í sambandi við mat, ég hef verið að reyna að koma því til skila að ég þurfi ekki kjúkling í matinn á hverju kvöldi ég sé mjög sátt við það fá þá bara einu sinni í viku og fá sósu og grænmeti eins og innfæddir heimilismeðlimir fá alla daga. Þetta skilja Jeneba og Hassan sem svo að mér finnst kjúklingur vondur. Ef mér þætti hann góður þá myndi ég vilja hann á hverjum degi.

Hér er heimilishaldi algjörlega skipt á milli kynjana. Karlinn ræður öllu utan heimilisins en konan innan heimilisins og þau skipta sér ekki af valdisviði hins aðilans og eiga sumir hér mjög erfitt með að skilja að á Íslandi geti hjón tekið ákvarðanir um hlutina saman. Enn og aftur þá er það annað hvort eða og ekkert þar á milli.

Hassans skoðun á Íslandi

Hassan tjáði okkur hugsanir sínar um Ísland á dögunum. Svona í fyrsta lagi hverjum datt þetta nafn í hug, Ísland, það mun alltaf verða miskilningur með það. Svona fyrst við búum ekki inn í ísklumpum. Svo hver meikar að búa í landi þar sem eru nánast engin tré því þá hlýtur að vera endalaus vindur. Þá fór hann að pæla í litla fólkinu hvað kemur fyrir það í miklum vindi? Fýkur það ekki bara upp í loftið? Og hvað gerum við þegar búðin er lokuð og við verðum svöng og það er ekkert til í matinn? Við hljótum að svelta því það eru enginn ávaxtatré. Hverskonar land er það sem þarf að kaupa allt til að komast af. Svo finnst honum ferlega fyndið að við eldum inni og notum vanalega rafmagn til þess. Hvað ætlum við að gera þegar það verður rafmagnslaust. Svelta líka.

Hann hló hér af Íslandi heila kvöldstund og skellir enn öðru hvoru upp úr þagar hann hugsar um Ísland. Yndislegt.

Ég vildi gjarnan geta skrifað meira en vegna netleysis og rafmagnserfiðleika og þeirrar ástæðu að ég er sífellt á spani allan daginn og sé engan tilgang með að hanga í tölvunni sífellt. Fólk veður bara að vera duglegt að heimsækja mig og bjóða mér í heimsókn þegar ég kem heim svo ég geti sagt því sögur.

En enda þetta eins og síðast á nokkrum punktum.

-Pabbi ætlar ekki að taka þátt í Mottumars þetta árið. Þar sem hann er frekar  fríki með mottu og er þegar kallaður Sir/Father/Brother/Dr. Phil.

-Watta Wati er orðin mjög góð vinkona okkar allra þá sérstaklega matarlega séð.

-Ég er orðin fóstur Mamma og er spurð hvort ég sé mamma Wöttu reglulega  og foreldar mínir fóstur amma og afi Watty Waty sem bý með okkur. Bendi systrum mínum á að ma og pa eru orðin spennt fyrir barnabörnum

.

-Ég hef eignast mjög góða vinkonu hér sem heitir Mariame og býr við hliðina á okkur, hún færir mér u.þ.b 1 kíló af mat á dag úr garðinum hjá sér.

-Við fórum á ströndina á sunnudag þar var full strönd af fólki sem var ekki að leitast eftir tani.

-Við erum orðin mjög vön áhættu mótorkrossi sem felst í því að vera á mótorkrossbraut, sem farþegi á hjóli, sem er afar kraftlaust og með lélegum ökumanni.  Afar stressandi.

-Við erum á kolveitnakúrum og borðum  aðeins hvítt brauð, hrísgrjón, kartöflur, pasta og kók. Svo bjór hjá mömmu og pabba.

-Bláklukkan

Tækifærið að læra lesa, reikna og skrifa.

Eins og flestir vita þá er mikið um ólæst og óskrifandi fólk hér og þá sérstaklega meðal kvenna. Að vísu er líka mikið um það að ungt fólk í Sierra Leone sem er fætt á tímabilinu 1980 til 1995 sé einnig ómenntað þar sem þetta eru þeir árgangar sem voru á grunnskólaaldri í borgarastyrjöldinni og mörg börn á þessum aldri voru einnig barnahermenn, svo það eru ýmsar ástæður fyrir því að þessi börn fóru á mis við menntun.

Á þessum fimm vikum sem ég hef verið hér hef ég áttað mig á því að það að hafa aldrei farið í skóla og vera ólæs er mun fjölþættara en ég gerði mér grein fyrir. Ég hafði aldrei hitt ólæsa manneskju fyrr en ég kom hingað,og ég hef aldrei  pælt í því að ef þú kannt ekki að lesa og skrifa og hefur aldrei farið í skóla þá er svo margt sem þú ekki veist eða kannt sem okkur á Íslandi finnst svo sjálfsagt að fullorðinn einstaklingur viti eða kunni. Þegar þú er ólæs þá kanntu ekki skrifa, ekki einu sinni nafnið þitt. Þegar þú ert án menntunar þá veistu ekki að 23 er hærra en 11 en ekki heldur að 11° stiga hiti sé kaldara en 23° stiga hiti. Þú veist ekki opnunartíma verslana og ef þú veist hann þá kanntu sennilega ekki ekki endilega á klukku eða þá hvað það séu margar mínútur í klukkustund. Þú hefur aldrei heyrt um þyngdarafl hvað þá að það sé öðruvísi á öðrum plánetum.

Það er sérstök lífsreynsla fyrir mig að fá að búa með tveimur einstaklingum sem eru enn að læra að lesa og skrifa, sérstaklega vegna þess að annað þeirra er ungur maður, jafn gamall mér. Sama vor og ég lauk mínu grunnskólanámi þá hóf hann sitt nám. Hann sagði mér um daginn hvað honum þætti merkilegt hvað ég væri klár og vissi mikið um allt mögulegt þótt ég væri bara 18 ára og ekki byrjuð í háskóla. Svo spurði hann hvort allir á Íslandi fengju að fara í skóla líka fátæka fólkið. Þegar ég sagði honum að á Íslandi færu allir í skóla í 10 ár og þar væru kenndar um 20 námsgreinar og við myndum  læra þrjú tungumál, ýmiskonar íþróttagreinar, stærðfræði, nátturufræði, bæði líffræði og eðlisfræði, sögu, landafræði, þrennskonar heimilsfræði (smíði,hannyrðir og heimilsfræði), tónlist, landafræði, trúarbragðafræði, ritvinnslu, myndlist og svo lærðu allir að synda. Eftir þessa upptalningu mína þá veit ég ekki hvort okkar var meira hissa, Hann á hinu fjölbreytilega námsframboði eða ég að uppgötva fyrir alvöru hvað það felst margt í íslensku grunnskólaprófi.

Ég hef alltaf kunnað að meta tækifæri min til menntunar, sem stelpa, og vitað hvað ég er heppin að alast upp í landi sem átti fyrsta kvenforseta heims. En ég er að finna það mjög sterkt hér hvað ég er rosalega heppin og upplifa hina miklu klisju sem maður hefur heyrt svo oft að "menntun sé máttur".

Það er líka merkilegt að sjá hvað samfélagið hér er stillt inn á lágt menntunarstig, til dæmis eru öll verð hér í heilum þúsundum þá stöku sinnum sem þau eru í heilum hundruðum þá er það 500 og er þetta gert svo auðvelt sé að leggja saman. Þó nægir þetta ekki öllum og var mamma að kaupa ananas á dögunum hjá ávaxtasala sem sagði að einn kostaði sex þúsund en tveir 15 þúsund. Við næstum öll skilti hér þá eru einnig myndir sem útskrýra hvað textinn segir.

Það sem kemur mér þó mest að óvart er hvað háskólamenntun skilar þér  oft ekkert frekar atvinnutækifærum þar sem ekki er mikið um störf í boði í þeim háskólagreinum sem eru í boði í skólum hér. Því á sumt fólk erfitt með að sjá að menntun sé einhver sérstakur máttur.

Pabbi tók viðtöl á dögum við foreldra grunnskólabarna hér í Kenema. Nokkrir foreldranna voru ólæs og óskrifandi. Þessir foreldrar geta því ekki vitað með vissu hvernig börnum þeirra gengur í skóla og verða því að treysta á að börnin séu að fá viðunnandi menntun.                                                                                                    

Mér finnst það rosalega skrýtin tilhugsun að hafa ekki foreldra mína til að styðja mig og hjálpa í gegnum skólann og geta ekki fengið hjálp frá þeim með ýmis verkefni af því þau gætu ekki lesið það eða skilið. Nógu erfitt þótti mér að þurfa að lesa og þýða fyrir foreldra mína hollensku nú í haust og þó er ég 18 ára. Hvernig skildi það vera að vera 8 ára og þurfa lesa fyrir mömmu sína því hún kann það ekki sjálf?

Menntun er frábær gjöf sem allir ættu að læra meta finnst mér og það var hann Hassan sem minnti mig á það um daginn þegar hann sagði við mig um daginn " I find it so fun to look at beautiful words and even more fun that now I can read them to".

Ein vika síðan við komum til Kenema.

Jæja þá erum við búinn að vera í Sierra Leone í að verða viku og hefur mér bara orðið kalt einu sinni og það var í morgun ,sólin bjargaði því þó og var kominn 35 stiga hiti klukkustund síðar
Hér er flest frekar  ólíkt því sem maður á að kynnast en þetta er allt að venjast.
Við komum hér síðasta mánudag frá London í hrikalega flottri flugvél hún var skreytt með myndum af stjörnukerfinu að utan. Upplifunin hófst strax í fluginu þar sem við flugum yfir Sahara eyðimörkina og þar sem ég hef aldrei séð eyðimörk með eigin augum þótti mér þetta hrikalega mikilfenglegt.
Flugvöllurinn og ferðin til Kenema
Við lentum á þjóðarflugvelli Sierra Leone um  hálf  fimm síðdegis og við okkur tók 40 stiga hiti og brennheit sól um leið og leið og við komum inn í flugvallarbygginguna þá þurftum við að fylla út eyðublað með öllum helstu persónu upplýsingum og ástæðu þess að við værum að heimsækja landið. Þessu þurfti svo að skila inn í vegabréfseftirlitinu en þar voru tekin fingraför hjá okkur lika og andlitsmynd allt til þess að fá stimpill inn í landið. Að vísu þurfti pabbi líka að borga 10 us dollara til að fá sinn stimpil. Næst tók við að ná í töskurnar sem gekk vel nema mamma varð hrædd við alla ungu mennina sem voru að bjóða ýmislegt til sölu þar sem það hafði verið varað við þeim við okkur. Þegar töskurnar voru fundnar þá þurftum við að fara í gegnum tollinn sem var meira svona gangur merktur A4 blöðum Customs þar átti að láta okkur sýna ofan í töskurnar en þá hvíslaði maðurinn sem lét pabba borga fyrr eitthverju að tollverðinum svo við sluppum við það. Næst tók við bátsferð yfir flóan til Freetown (flugvöllurinn er hinumegin við flóann).Það var mjög freskandi að fara í bátinn eftir allan hitann á flugvellinum. Þetta var pínu lítill bátur sem var troðfullur af fólki og farangri og einhver maður sem hefur verið þarna áður sagði okkur að svona bátur hafði sokkið nýlega mjög hughreystandi að heyra.
Þegar við komum til Freetown tók Henrietta sem við munum búa hjá á móti okkur ásamt dóttur sinni og fylgdi hún okkur á Guesthouseið okkar þar sem okkar beið matur og enn meiri hiti.
Morguninn eftir þá lögðum við af stað í leigubíl til Kenema þar sem við munum búa næstu 2 mánuði og er hinu megin í landinu við Freetown og rúmur 6 tíma akstur. Bílinn var lítll fólksbíll og það var ekki hægt að loka skottinu út af farangri og það þurfti að púsla okkur inn í bílinn til þess að geta komið öllu með.
Á leiðinni sáum við margt forvitnilegt m.a hermann stýra umferð með pálmagreinum, mútanir til að komast í gegnum vegatálma  og rosalega mikið af trjám og svo stundaði Henrietta viðskipti í gegnum bílglugga m.a verslaði hún fugl í matinn vitum ekki alveg hverskonar samt en hann var mjög góður. Fyrir þennan leigubíl greiddi pabbi  500.000 leones eða 15000 íslenskar.
Kenema og húsið okkar
Við búum í frekar stóru húsi og hér búa 4 manneskjur fyrir utan okkur. Það er Henrietta sem er einskonar ráðskona og rekur skóla fyrir einstæðar mæður í húsinu. Svo er það Jeneba sem eldar fyrir okkur og um eins árs dóttir hennar Watta hún fílar okkur ekki enn  og grætur þegar hún sér okkur  og svo Hassan sem hjálpar við ýmislegt eins og fara að versla og þess háttar okkur skilst að hann hafi verið hérna þegar Henrietta flutti inn svo hún leyfði honum að vera. Svo er það sérvisku kötturinn Mimi og svo bjuggu hér 2 hressar hænur þegar við komum.                                                                                    

Fólk hér í Kenema er mjög vinalegt og er að það siður að heilsa fólki með því að spyrja hvernig það hafi það. Svo eru mjög margir sem hafa sjaldan séð hvítt fólk og stelst til að snerta okkur í laumi bæði börn og fullorðnir. Börnin gera það að vísu ekki laumulega heldur gefa manni five eða hlaupa í fangið hjá pabba þá sérstaklega lítil stelpa sem býr hér út á horni sem kemur hlaupandi á móti pabba í hvert skipti þegar við komum framhjá. Einng kalla krakkar oft á eftir okkur "puntje" og hlægja. Puntje þýðir semsagt hvítingi.

Matur og húsverk

Það hefur verið svolítið erfitt að venjast því að þurfa ekki að gera nein húsverk eða sinna eldamennsku þar sem við erum með fólk vinnu við að gera þessa hluti fyrir okkur og ef við gerum þá þð erum við að taka vinnu frá þeim. Flest sem við höfum borðað og drukkið hér hefur verið mjög gott. Venjulegur morgunmatur hér er annað hvort brauðbollur með ýmist hnetusmjöri rjómaost  eða sardínum á      ( en sardínur eru eitt af fáu sem ég get ekki borðað.svo ég sleppi þeim) eða eggjakaka og steiktir bananar í pylsubrauði. Í hádegis og kvöldmat er svo mjög algengt að borða grænmetið yam (sem er eins og blanda af sætri og venjulegri kartöflu) með ýmiskonar sósu. Það eru víst til 3 tegundir af yami  ,kínverskt,coco og venjulegt og það er víst munur á þeim sem við finnum því miður ekki pabbi heldur að þetta sé aðeins minni munur en á gullauga og rauðum kartöflum,Henriettu þótti  mjög undarlegt þegar mamma stakk upp á piparsúpu með kínversku yami þannig súpa passar víst bara með venjulegu yami svo það væri svolítil áhætta að prófa það.Þetta er flókið mál sko.Svo erum við búinn að smakka ýmiskonar kjöt m.a fuglinn sem keyptur var á leiðinni til Kenema og aðra hænuna sem var hér þegar við komum. Henrietta varð pirruð á henni svo hún drap hana og át. Basic.Hún var frekar seig og skrýtin á bragðið svo kötturinn og hin hænan fengu afganginn.                        
Við fengum þær upplýsingar áður en við komum að það væri ekki mögulegt að fá neitt kalt að drekka eða yfirhöfuð að finna eitthvað kalt í Kenema en það kom í ljós að svo er ekki. Svo ég hef tekið miklu ástfóstri við kalt sprite sem er selt hér úti á verslunargötunni, mér sjálfri til undrunar þar sem það er drykkur sem mér þykir vondur. Einnig erum við óðum að venjast því að nota rétt vatn fyrir rétt hluti. Sem sagt einn bala sem er til matargerðar,einn til þvotta og svo auðvitað drykkjarvatn sem fæst bæði í flöskum og svo það sem algengara er í hálfslítra pokum pínu spes að drekka vatn úr poka og alltaf hálfan liter í einu því ef pokinn er opnaður þá er ekki hægt að geyma hann og svo er vatnið í þeim öruggara en í flöskum þar sem það er hægt að selja óhreint vatn í flöskunum og erum við pabbi búinn að brenna okkur á því og fá í magann en það er allt að lagast.

Svefnvenjur og rafmagn 

Það er alls ekki stöðugt rafmagn hjá okkur sem er svo sem í lagi þar sem það er ekki mikil þörf á því. Ástæðan fyrir þessu óstöðuga rafmagni er sú að raflínurnar liggja first í gegnum Bo aðra stærstu borg landsins svo oftast er ekki næg spenna eftir til þess að rafmagnið berist alla leið til okkar í Kenema.

En það sem fylgir rafmagnsleysinu er að fólk hér notar sólarljósið sem er á milli 6 á morgnana til klukkan  7 á kvöldin sem þýðir að folk fer að sofa svona upp úr 9 á kvöldin og þegar við sofum til klukkan hálf 8 á morgnana þá erum við að sofa mjög lengi út. Svo það er nokkuð ljóst að sólarhringurinn verður allt annar hjá okkur þegar við snúum til baka.

Gateway skólinn 

 Eins og ég sagði áður þá rekur Henrietta skóla hér í húsinu ætluðum einstæðum mæðrum sem vilja vera sjálfstæðari í lífinu. Sumar hafa misst mennina sína og sumir eiginmannana hafa farið frá þeim þegar þær urðu óléttar. Í skólanum læra þær bæði að reikna og skrifa og svo að sauma fatnað sem þær geta selt til þess að geta framfleytt fjölskyldu sinni. Flestar þeirra eiga nokkur börn alveg frá 1 árs upp í 9 ára samt eru þær allar undir  þrítugu. 

Samkvæmt Henriettu sem hefur verið einstæð móðir í 20 ár og kom öllum börnunum sínumm þremur í háskóla, þá vill hún kenna konunum að þær þurfa ekki eiginmann til þess að vegna vel í lífinu. 

Henrietta er einstaklega mögnuð kvenréttindakona og er maður orðlaus næstum á hverju kvöldi þegar hún er að segja okkur frá lífi sínu.

Hef þetta ekki lengra í bili þó svo að ég gæti skrifað heila bók í hvert skipti þarf líka að eiga eitthverjar sögur ósagðar þegar ég kem heim :)

Óska öllum góðra stunda úr hitanum 

-Bláklukka

Set nokkrar myndir hér með.

Þetta er hún Bintú vinkona mín  með svipinn sinn sem breytist aldrei

Fuglinn sem var  keyptur á leiðinni og við höfum ekki hugmynd um nafnið á 

Watta litla og Henrietta.

Tan? Nei því miður er þetta bara moldarfar eftir að labba hér mjög smart

Vinkona Pabba sem kemur hlaupandi á móti honum í hvert skipti sem hún sér hann 

Það er komið að þessu Sierra leone ferðin hefst á morgun!!

Jæja þá er komið að þessu við erum komin til London og fluttum úr íbúðinni okkar í Amsterdam í dag.

 Síðustu dagar hafa farið í það að pakka niður því sem ekki fer með og velja þau föt sem fara með finnst frekar skrýtið að vera pakka niður til þess að flytja en vera samt ekki að fara heim og vera eitthvernvegin ekki heima hjá mér heldur og það hjálpar ekkert í öllu þessu rugli að þurfa bara að pakka smádóti þar sem íbúðin sem við búum í er leigð með gjörsamlega öllu.uppþvottalegi líka. Svo þótt við værum að flytja út í dag þá var íbúðin full af dóti þegar við stungum lyklunum inn um lúguna fyrir næstu leigendur.

Síðasta vika fór þó ekki í að pakka hjá okkur mömmu heldur komu vinkonur okkar í heimsókn og eyddum við því nokkrum dögum í að vera túristar og sýn heim borgina sem og að njóta samveru með þeim og vera túristar. Aftur kom þessi tilfinning að búa hér en vera samt ekki íbúi hérna en samt búa hérna ,wierd stuff sko!! Hef ekki hugmynd hvort einhver veit hvað ég er að meina

En ferðin hingað til London gekk mjög vel þótt það hafi verið smá veen með farangurinn þar sem við megum vera með 46 kíló hvert í fluginu til Sierra Leone en máttum bara vera með 20 kíló í fluginu í dag og litla handfarangurs tösku. En þetta hafðist þökk sé okkar frábæru pökkunarhæfileikum.

Mér finnst mjög skrýtið að vera ferðast á milli landa með einhverjum og þá sérstaklega foreldrum mínum hef ekki gert mikið af því síðustu  7 árin eða bara einu sinni og síðustu 3 ár hef ég bara ferðast tvisvar í flugvél milli landa með einhverjum öðrum og þá var það bara til  aðra leið hina ferðaðist ég ein.
Svo mér þótt algjör lúxus að geta talað við manneskjuna við hliðina á mér og vera ekki á taugum að dreifa smá úr mér og mun svo sannarlega njóta þess enn betur á morgun í okkar langa flugi til Freetown.

Eins og flestir held ég vita þá verðum við ekki í miklu netsambandi næstu mánuði þar sem við erum ekki alveg viss á rafmagninu hjá okkur sérstaklega þar sem það er þurka tímabil. Það er semsagt stöðugra rafmagn í rigningu.
En við tókum með okkur mikið að skrifblokkum og ætla ég að halda dagbók svo þegar  ég kemst á netið þá mun ég reyna að  skella inn smá bloggi um  hvernig gengur hjá okkur og pósta því svo á facebook eins og vanalega svo endilega fylgist með síðunni minni af og til :).

-Bláklukka

15 dagar í Sierra leone snilldina :D

 Jæja loksins komið nýtt ár :) 2014.
Hátíðarnar eru búnar að vera góðar þó þær hafi verið með ögn öðru sniði en við fjölskyldan eigum að venjast, systur mínar komu til Amsterdam og voru hjá okkur. Það var það pínu skrýtið að vera í öðru landi en Íslandi en samt heima hjá sér og með alla fjölskylduna hjá sér. Það er líka langt síðan við höfum varið svona miklum tíma saman öll fimm. Þó var ekki brugðið frá öllum venjulegum hefðum því við skypeuðum í jólaboð, fengum hangikjöt og horfðum á skaupið á gamlárs sem byrjaði rétt fyrir miðnætti hér, svo áramótin komu eiginlega svona hálf eitt hjá okkur.
En já nú er nýtt ár gengið í garð og ég er spennt fyrir öllum þeim ævintýrum sem það mun innihalda. Guðný vinkona ætlar að koma í heimsókn 9.jan og vera í 5 daga hjá mér og hlakkar okkur mikið til þess. 
Svo eru aðeins 15 dagar í að Seirra leone ævintýrið mikla hefjist. 

Sierra leone er í Vestur -Afríku.

Við förum héðan frá Amsterdam þann 19.jan til London og fljúgum svo daginn eftir til  Freetown höfuðborgar Sierra leone, þar verðum við í nokkra daga en svo förum við til  Kenema sem er þriðja stærsta borg landsins og þar munum við búa. Þjóðflokkkurinn sem býr á Kenemasvæðinu nefnist Mende og tala þau samnefnt tungumál auk ensku.
Fyrir þá sem ekki vita og eru bara vó ertu að fara til Afríku þá er pabbi sem sagt að fara gera rannsókn á þróun menntunnar
eftir styrjöld og hvaða síðbúnu áhrif stríð hefur á menntun. Það var borgarastyrjöld  í Sierra leone á árunum 1991-2002. Veit ekki alveg hvað hún gekk út á enda er það ekki aðalmálið.
Sjálf mun ég vera sjálfboðaliði við að kenna konum hannyrðar (algjörlega mín sérgrein),ensku  og fleira til þess að þær geti verið sjálfstæðari í samfélaginu.
Mamma mun svo vera í svipaðri sjálfboðavinnu.

Afríku fílar 

Í Sierra leone er víst mikil nátturufegurð og fjölbreytt dýralíf. M.a mikið af öpum og svo má finna stærsta land dýrið sjálfan Afríkufílinn. Hefði ekkert á móti  því að hitta einn svoleiðis. Einng má finna fjöldan allan af skriðdýrum sem ég er ekki alveg eins spennt fyrir.
En því miður eru engir gíraffar :( verð víst að bíða með það  að hitta frjálsan gíraffa eitthvað lengur.

Við erum byrjuð að huga að ýmsu fyrir ferðina, búinn að kaupa moskítónet, velja okkur bækur til að taka með, fara í allar bólusetningar (nema ég fyrir lifrabólgu en fer í hana á morgun) og finna það út að ef maður fer í messu hjá kaþólska prestinum þá er möguleika að hlaða raftæki á sama tíma. Við erum svona að koma okkur í að pakka bæði fyrir ferðina og svo dótinu sem fer ekki með þar sem við þurfum að losa íbúðina sem við búum í núna og finna nýja þegar við komum aftur til baka.

Yfirlitsmynd af Kenema

Nýlega fengum við  svo póst um hvað sé æskilegt að taka með okkur og huga að.   Til dæmis var okkur  bent á að við þyrftum ekki að taka með okkur kerti eins og við ætluðum  þar sem allir noti svo kallaða led lampa á kvöldin. Ég er mjög spennt að vita  hvernig það virkar :). Einnig fengum við mamma svona næstumdress code. Þar sem mamma er gift þá er æskilegt að  hún að klæðast pilsum eða kjólum sem ná niður að kálfum. En ég get gengið í aðeins styttri klæðnaði en helst ekki stuttbuxum. Nema þá bara heima við. Við þurfum líka að kaupa dýnu fyrir mig að sofa á, hérna í Hollandi þar sem það eru aðeins seldar fjölskyldudýnur  í Kenema. Svo vindsæng here I come :). 

Hitinn í Sierra leone er á þessum árstíma er svona á milli 20-30°c allan sólarhringinn, smá munur frá því sem maður hefur vanist í febrúar og mars í gegnum tíðina. Engin þörf á úlpu þetta vorið :), En mun hafa sólarvörnina við höndina.
Við erum kominn með stað til þess að búa á í Kenema og það er skilyrði að ráða kokk til þess að elda fyrir okkur líka. Sem okkur finnst öllum svolítið spennandi tilhugsun.

Við verðum í rúma 2 mánuði úti og förum svo aftur heim til Hollands 6.apríl. Pabbi mun klára námið sitt hér  í júlí .Ég er hins vegar ekki alveg búinn að ákveða hvað ég vil gera framhaldinu, en ætla sækja bæði um vinnu á Íslandi og erlendis í vor og sumar og leyfa svo bara ævintýrunum að ráða för. 

En hvernig sem hlutirnir fara þá mun ég ná að búa í að minnsta kosti þremur mismunandi löndum á árinu. Spennandi það.

Góðar stundir og gleðilegt nýtt ár :)

-Bláklukka